Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα

Σαββατοκύριακο Final4 αυτό εδώ και δεν θα μπορούσα να μην ασχοληθώ με την μεγάλη αυτή διοργάνωση παρά το γεγονός ότι λείπει από τη Βαρκελώνη η ομάδα μας.
Η μεγάλη αυτή γιορτή του μπάσκετ είναι το μοναδικό αθλητικό “event” που είναι τόσο δύσκολο να κάνεις προγνωστικά. Δεν ξέρεις ποιος από τους 4 είναι πιο πιθανό να το πάρει και ποιος θα βγει τελευταίος. Από τη στιγμή που δεν είναι ο Ολυμπιακός δεν με ενδιαφέρει να κάνω προβλέψεις ωστόσο θέλω να κάνω ένα μίνι γκάλοπ και θα ζητήσω την βοήθειά σας.

Αυτό το “γκάλοπ” θα γίνει μέσα από τον προβληματισμό μου για το ποιος θέλω να πάρει την κούπα την Κυριακή.

Καταρχήν να ξεκαθαρίσω ότι δεν θέλω να το πάρει ο Παναθηναϊκός. Αυτό εξυπακούεται. Και όποιος μιλήσει για ανωτερότητα, για το συμφέρον του ελληνικού μπάσκετ και για άλλες τέτοιες γελοιότητες θα του θυμίσω το 1994 και το πως πανηγύριζαν ο Αλβέρτης με τον Οικονόμου τη νίκη της Μπανταλόνα. Πριν από 17 χρόνια αυτοί οι δύο με έκαναν περισσότερο αντι-παναθηναϊκό από ότι θα ήμουν υπό φυσιολογικές συνθήκες. Και το κακό είναι ότι τον έναν τον έφαγα και στη μάπα με τα ερυθρόλευκα. Ξέρετε για ποιον λέω. Για αυτόν που είχε πει το συγγνώμη στην Μπαρτσελόνα όταν υπέγραψε εκεί αφήνοντας ξεκάθαρα να νοηθεί ότι το 1996 της το στέρησαν με εκείνο το κάλπικο κόψιμο.

Στο θέμα μας όμως. Από την στιγμή που δεν θέλω να πανηγυρίσει ο Παναθηναϊκός την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού μένουν άλλες τρεις ομάδες. Ποια να είναι αυτή που θέλω να το σηκώσει; Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα λοιπόν. Να το σηκώσει η αντιπαθητική Ρεάλ με τον σιχαμένο Ρέγκες και τους άλλους αντιπαθητικούς; Και που σημειωτέον έχει παίξει τραγικό μπάσκετ καθόλη τη χρονιά. Όχι δεν θέλω τη Ρεάλ. Μετά τι μένει; Σιένα και Μακάμπι. Το παρεάκι από την Τοσκάνη είναι μια καλή λύση. Θα το πάρει και εμείς οι θλιμμένοι θα βρούμε μια ωραιότατη δικαιολογία για να πούμε ότι αποκλειστήκαμε από τους πρωταθλητές Ευρώπης όπως είχαμε κάνει όταν μας απέκλεισε η Λίβερπουλ στο Τσάμπιονς λιγκ και μετά πήρε την κούπα στην Τουρκία. Αλλά επειδή είμαι άρρωστος μπασκετικός και αγαπάω το άθλημα δεν θέλω να πάρει ευρωπαϊκό αυτή η παρέα ξυλοκόπων, αυτή η πιτσαρία που επειδή απέκλεισε τον Ολυμπιακό ξαφνικά νόμιζε ότι δεν είναι πιτσαρία. Ε λοιπόν πιτσαρία είστε κύριοι και νομίζω ότι ακόμα και αν το πάρετε (πράγμα που θεωρώ απίθανο) κανείς δεν θα σας θυμάται μετά από μερικά χρόνια γιατί δεν ξέρετε τι θα πει η λέξη θέαμα και αυτό που σας νοιάζει είναι μόνο να σπρώξετε και να βαρέσετε. Νικήσατε 3 φορές τον χειρότερο Ολυμπιακό που εμφανίστηκε την τελευταία εξαετία και που έπαιξε χειρότερα και από παρέα με μπιροκοιλιάδες. Ωστόσο όλοι μας ξέρουμε ότι στην πραγματικότητα δεν έχετε καμία θέση σε αυτό εδώ το Final Four.

Και τι μένει μετά; Η Μακάμπι και ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης. Οι Ισραηλινοί έπαιξαν κατά τη γνώμη μου το πιο θελκτικό μπάσκετ αυτή τη σεζόν. Και έχουν και ένα δικό μας παιδί στις τάξεις τους. Το Σοφοκλή που όσο και να τον βρίσαμε για τα καμώματά του όταν έπαιζε στην ομάδα μας δεν παύουμε να τον αγαπάμε και να τον χειροκροτούμε αφού κάθε καλοκαίρι παίζει και με τα γαλανόλευκα. Αφήστε που αρχίζω και αναθεωρώ αυτά που έγραφα για ορθή απομάκρυνση πέρυσι το καλοκαίρι. Με το Σοφοκλή στην ομάδα ίσως να βρισκόμασταν εμείς στην Βαρκελώνη τώρα αφού οι μπετατζήδες της Σιένα αυτόν δεν θα μπορούσαν να τον κάνουν καλά.
Μακάμπι δαγκωτό λοιπόν και ελπίζω το παλαού σαν τζόρντι την Κυριακή να κιτρινίσει όσο δεν κιτρίνισε ούτε το θρυλικό Γιαντ ελιάου.

Γιατί αλλιώς τα 6 αστέρια θα μου πέσουν βαριά.