Το… πληγωμένο λιοντάρι να φοβάσαι! Και ο Ολυμπιακός όχι απλά ήταν πληγωμένος, αλλά πολλοί τον ήθελαν και τελειωμένο. Πόσω μάλλον όταν οι Τόμπσον και Μάντζαρης στην παρουσίαση της ομάδας ρωτούσαν τον Κιμ Τιλί τι έχει, με τον Γάλλο εμφανώς στεναχωρημένο να εξηγεί τις ενοχλήσεις στον προσαγωγό του. Μείον και ο Τιλί, λοιπόν. Εδώ να ξεκαθαρίσουμε και κάτι. Και η Μπασκόνια έχει σοβαρές απουσίες, δεν το συζητάμε, απλά ο Πριτζιόνι κράτησε παραπάνω τον Ντελφίνο να βοηθήσει και πήρε για δύο μήνες τον Τζάνινγκ να καλύψει το κενό. Ο Ολυμπιακός απόντων των Σπανούλη και Ρόμπερτς δεν είχε… έξτρα βοήθεια, αλλά βρίσκει λύσεις εκ των έσω. Ο Στρέλνιεκς επωμίζεται περισσότερο τον ρόλο του πλέι μέικερ (με τον Μάντζαρη δίπλα του δεν νομίζω ότι κολλάει περισσότερο εκεί, αλλά στο «2» και το έδειξε όταν άλλαξαν στην πορεία), ο Τολιόπουλος ήταν και πάλι θρασύς, έτοιμος να δώσει ανάσες και λύσεις, ενώ συνεχίζει να δουλεύει πολύ το ψηλό σχήμα με Παπανικολάου και Τόμπσον στο «2». Δουλεύει, αποδίδει… Ξέχασα κάποιον;

Τον Αγραβάνη. Το τυπάκι σφύζει από κίνητρο. Τον πείραξε ο πάγκος με τον Παναθηναϊκό, αλλά το γύρισε υπέρ του και φυσικά υπέρ της ομάδας. Μπήκε έτοιμος, με φουλ κίνητρα, να δείξει, να αποδείξει. Αν ήταν καλά ο Τιλί ενδεχομένως να έμπαινε μετέπειτα. Ισως όχι. Σημασία έχει ότι ήταν πανέτοιμος και επικίνδυνος για την Μπασκόνια. Ηξερε πού να χτυπήσει, πήρε τα σουτ του, έπαιξε καλές άμυνες και έστρωσε μαζί με τον Παπανικολάου τον Ολυμπιακό που στο 1ο δεκάλεπτο είναι λογικό να έδειχνε εκτός υδάτων. Οταν έστρωσε και βρήκε ρυθμό έκανε τη ζωή του εύκολη και τη δουλειά που επιζητούσε.
Εκανε τα απλά…

Εκοψε το τρανζίσιον παιχνίδι της Μπασκόνια. Της το έδωσε μόνο στο 1ο δεκάλεπτο και μάλιστα με… μπάλες στα χέρια της. Το έκοψε στη συνέχεια και απλοποίησε τη ζωή του. Ο ίδιος δεν έτρεξε όσο θα ήθελε και όσο θα μπορούσε. Σε μία φάση ο κόουτς μάλιστα είπε στον Στρέλνιεκς να κόψει. Αλλά στοχευμένα -φάνηκε από το ξεκίνημα, να πάει η μπάλα σε Μιλουτίνοφ και Πρίντεζη- με καλή κυκλοφορία, να βαδίσει στο πλάνο του. Φάση τη φάση. Οταν ο Σενγκέλια είχε 3 φάουλ, πήρε απανωτά την μπάλα ο Πρίντεζης. Ο Τόμπσον έβαλε και πάλι την μπάλα κάτω και δημιούργησε ρήγματα, ενώ στόχος ήταν σε κάθε περίπτωση η απειλή κοντά στο καλάθι (40 προσπάθειες) και όχι από μακριά (26). Ηρθαν λίγα και καλά από εκεί.

Η άμυνα δέχθηκε μόνο στο 2ο δεκάλεπτο πάνω από 20 πόντους (21) και είναι σημαντικό πως οι Αμερικανοί, ο πρωτάρης στην Ευρωλίγκα Τόμπσον και ο Μακλίν παίζουν σαν Ελληνες. Το εξηγώ. Δεν είναι πριμαντόνες, που δεν θα βάλουν το κορμί τους στη φωτιά, που θα «κλέψουν». Θα μπουν δυνατά στις φάσεις, θα παίξουν άμυνα, θα πάνε στην μπάλα. Με τον Μακλίν έχω εντυπωσιαστεί πώς χρησιμοποιεί το μυαλό του για να τοποθετεί το σώμα του. Το αδύναμο σημείο του ήταν η άμυνα κοντά στο καλάθι, αλλά δείχνει πως ανταποκρίνεται πολύ καλά. Το μυαλό χρησιμοποιεί και ο Τόμπσον. Δεν μένει στο σουτ. Είδε 4 στο σίδερο, οπότε μπήκε και πάλι μέσα.

Τρία στοιχεία ακόμα: 16 επιθετικά, τα περισσότερα τελείωσαν με καλάθι, 40-27 τα ριμπάουντ.

7 κλεψίματα και 11 λάθη. Ειλικρινά πάμε πολύ πίσω για να δούμε στον Ολυμπιακό 11 λάθη.

47,5% η Μπασκόνια στα δίποντα. Η άμυνα του Ολυμπιακού μέσα ήταν υποδειγματική. Διαβασμένη, έσπρωχνε προς τα έξω και οδηγούσε σε κακές επιλογές.

Εν κατακλείδι… Θετικό το ξεκίνημα για τον Ολυμπιακό, καθώς επουλώνει πληγές και μην ξεχνάτε οι νίκες είναι που δίνουν και έξτρα ώθηση, ψυχολογία για τη συνέχεια και δύναμη. Δεν έγινε τίποτα. Πάει στο επόμενο και περιμένει επιτέλους να αγωνιστεί πλήρης.

ΥΓ.: Δεν στέκομαι στα τρίποντα του Παπανικολάου, όσα επιφωνήματα κι αν έβγαλα. Από την αρχή έπαιζε σούπερ στην άμυνα (σε αντίθεση, λίγες μέρες πριν). Μετά… ξέσπασε επιθετικά και αυτός και το χάρηκε με την ψυχή του.

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 13/10/2017)