Μπορεί σαν σύνολο να μην μπορεί ακόμη να ρολάρει ο Ολυμπιακός, όμως αν μη τι άλλο ακόμη και σε αυτό το μέτριο διάστημα της σεζόν βλέπουμε ότι αναδεικνύονται παίκτες που μπορεί να κάνουν τη διαφορά ή τέλος πάντων να τον βοηθήσουν πραγματικά. Το προχθεσινό παιχνίδι Κυπέλλου επιβεβαίωσε ότι ο Εμενίκε είναι σε τροχιά εντυπωσιακής ανόδου και γέννησε την προσδοκία ότι ο Ταχτσίδης μπορεί να δώσει πολλά στην ομάδα.

Για τον Εμενίκε ήταν… εξόφθαλμο ότι κέρδισε τις εντυπώσεις όλων όσων είδαν το ματς. Και μπορεί να είναι στα 30 του και όχι στα 24 του, όπως ήταν εδώ ο Μιραλάς, αλλά από τότε, δηλαδή εδώ και έξι χρόνια, είχαμε να δούμε σέντερ φορ με τέτοια χαρακτηριστικά στον Ολυμπιακό! Δηλαδή επιθετικό που να συνδυάζει ικανότητα στο γκολ, μεγάλη ταχύτητα και δύναμη τέτοια που με ευκολία να προξενεί ρήγματα στην αντίπαλη άμυνα. Συμφωνώ ότι ως αντίπαλος ο Αστέρας δεν προσφέρεται για ασφαλή συμπεράσματα κι ότι πρέπει να περιμένουμε να τον δούμε και σε άλλα, πιο σημαντικά και δύσκολα παιχνίδια. Ομως, τα στοιχεία που έδειξε ήταν ξεκάθαρα. Και θυμάμαι σαν τώρα ότι ο Μιραλάς είχε μπει αλλαγή σε ένα παιχνίδι, κατά σύμπτωση με τον Αστέρα, το 2010 και μέσα σε μισή ώρα έτριβα τα μάτια μου με αυτά που έβλεπα…

Η δε προχθεσινή εικόνα του Εμενίκε έρχεται ως συνέχεια εκείνης του Σαββάτου και γενικά μοιάζει λογική για έναν παίκτη με τέτοια ποιότητα: μπήκε αλλαγή στην Ξάνθη και με τη Σπόρτινγκ, όπου ήταν κινητικός, αλλά δεν πάταγε καλά. Επαιξε αλλαγή και σε τρίτο παιχνίδι μέσα στην εβδομάδα, το περασμένο Σάββατο κι άρχισε να βρίσκει τα πατήματά του. Και τώρα τον είδαμε να… σκίζει. Δεν ήταν μόνο η καλή εκτέλεση στο 2-0 ή η αυτοπεποίθηση με την οποία έκανε το πέναλτι για το 1-0. Είναι ότι έβγαλε συνεργασίες και πάσες σε συμπαίκτες του. Είναι ότι σπρίνταρε πέντε φορές και τους άφησε όλους πίσω του! Ας είναι έως και δέκα χρόνια νεότεροι του! Ούτε με λάσο δεν τον έπιαναν! Σαν σφαίρα έφυγε από την περιοχή του Ολυμπιακού μετά από κόρνερ υπέρ του Αστέρα και ακολούθησε την αντεπίθεση του Φορτούνη, ευρισκόμενος τελικά μπροστά και υποδεχόμενος την έξοχη ασίστ για να σκοράρει μπροστά στην άλλη εστία, διασχίζοντας σε χρόνο ντε τε τα 50-60 μέτρα…

Από πλευράς ετοιμότητας ο Εμενίκε δείχνει πολύ υψηλό βαθμό. Η χημεία τού λείπει. Αυτός που δεν είναι ακόμη 100% έτοιμος και χρειάζεται ακόμη λίγο χρόνο είναι ο Ταχτσίδης, που όμως ακόμη κι έτσι «γέμισε» τη μεσαία γραμμή της ομάδας από το πρώτο κιόλας παιχνίδι του μετά από απουσία 2,5 μηνών λόγω θλάσης. Εμοιαζε με… θωρηκτό, εκεί ακριβώς στον άξονα, ο Ελληνας διεθνής μέσος, που μαζί με τον Εμενίκε φαίνεται να μπορούν να προσδώσουν άλλη δυναμική στον Ολυμπιακό.

Τον έβλεπες

Να βοηθάει την κυκλοφορία της μπάλας με τις σωστές και «με τη μία» πάσες του, αλλά και να αλλάζει το παιχνίδι στα πλάγια και να επιχειρεί και πάσες για φάσεις μπροστά, άσχετα αν του πέρασε μόνο η μία, στο πέναλτι του Μπεν -όσο θα «βρίσκεται» με τους άλλους «ερυθρόλευκους» τόσο θα είναι και αποδοτικότερες οι πάσες του.

Να πιέζει τους αντιπάλους, να κόβει, να κάνει τα φάουλ του σαν κόφτης, να κάνει τα τάκλιν του και γενικότερα να μη φοβάται να βάλει τα πόδια στη φωτιά.

Να δίνει λύσεις κάποιες στιγμές και στον αέρα, να βγαίνει και στα πλάγια για να συμμετέχει σε καλή ανάπτυξη επίθεσης και να βρίσκει με καλές μπαλιές τον Φορτούνη έξω από την αντίπαλη περιοχή.

Ενας πληθωρικός παίκτης, που μπορεί να «δέσει» και με τον Οτζίτζα και με κάποιον πιο αμυντικογενή χαφ. Παρεμπιπτόντως, ο μοναδικός αριστεροπόδαρος από τους τόσους κεντρικούς χαφ της ομάδας…

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 21/09/2017)