ΓΡΑΦΕΙ Ο ΤΟΛΗΣ ΛΕΟΥΣΗΣ

Ερχόμενος να παρακολουθήσω το παιχνίδι με τον Αρη, είχα έναν εκνευριστικό πονοκέφαλο να με ταλαιπωρεί. «Τι σας νοιάζει» θα με ρωτήσετε. Ισχύει μεν, όμως αυτό το πρόβλημα με… ανάγκασε να δω πιο θερμά το ματς, καθώς έγραψα λιγότερο (ή μάλλον με χρονοκαθυστέρηση), άρα είχα επικεντρωθεί στα όσα διαδραματίζονταν στο παρκέ, αφήνοντας στην άκρη για λίγο το πληκτρολόγιο.

Αφήνουμε τα του παιχνιδιού και της απόστασης των δύο ομάδων, γιατί ο Ολυμπιακός απλά χρειάστηκε να είναι σοβαρός στην άμυνα για να μπορέσει να πάρει μία επαγγελματική νίκη εν τη απουσία του Σπανούλη.

Να πάμε στα πιο σοβαρά. Πλέον είμαι πεπεισμένος πως ο Νίκολα Μιλουτίνοφ ΠΡΕΠΕΙ να είναι ο σέντερ που θα ξεκινούν τα πάντα στον Ολυμπιακό. Δεν περίμενα να δω το ματς με τον Αρη για να το καταλάβω αυτό. Ομως ο Σέρβος στο… κρύο φαληρικό κλειστό ήταν χάρμα ιδέσθαι απέναντι στο συγκρότημα του Πρίφτη. Μπορεί να μην είχε σε δύο φάσεις ιδανικά τελειώματα (ειδικά το ένα χουκ του ήταν αναιμικό), από την άλλη όταν είναι στο παρκέ, ο Ολυμπιακός έχει δύο πλεϊμέικερ στην πεντάδα του. Τον βασικό του άσο, αλλά και εκείνον της ρακέτας.

Λειτουργεί όπως ο παλιός Τόμιτς της Μπαρτσελόνα, διαθέτει εκτός από εκτέλεση και δημιουργία, ενώ κουμπώνει σε κάθε αμυντικό πλάνο. Με τις χερούκλες του σταματάει ή παρεμποδίζει τις προσπάθειες των αντιπάλων του και ταυτόχρονα έχει σωστές τοποθετήσεις που του δίνουν και τα ριμπάουντ.

«Ασε μας, ρε Τόλη, αφού έχει αργά πόδια», θα πείτε. Αυτό καλύπτεται τέλεια, όταν δίπλα του είναι ο Κώστας Παπανικολάου. Η συνύπαρξή τους στην πεντάδα του Ολυμπιακού αναγκάζει τους γρηγορότερους αντιπάλους να βρίσκουν τον μπελά τους, με τον «Παπ» ουσιαστικά να καλύπτει τα νώτα του. Ταυτόχρονα δεν υπάρχει πρόβλημα στις αλλαγές (φοβερό το ματς απ χτες του Καββαδά που ηττήθηκε στα ίσα από τον Παπανικολάου), την ώρα που η αυτοπεποίθηση του «Μίλου» έχει φτάσει τα ύψη. Το τεράστιο κέρδος του Ολυμπιακού πια είναι πως ο Μπιρτς ηρέμησε με τον Σέρβο στο ροτέισον του Θρύλου, ενώ και ο Σφαιρόπουλος έχει κι άλλον παίκτη για να στηρίξει το inside παιχνίδι του. Και το σημαντικό είναι πως ο Μιλουτίνοφ δεν είναι εξαρτημένος από τον Σπανούλη, όσο ο Καναδός, που δείχνει… γήινος όταν λείπει ο αρχηγός. 

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 16/02/2017)