ΓΡΑΦΕΙ Ο ΤΟΛΗΣ ΛΕΟΥΣΗΣ

Τους βλέπουμε συχνά στον δρόμο. Μας φοβίζουν και είναι λογικό, αφού οι γραμμώσεις του σώματός τους, και δη των χεριών τους, είναι από ασυνήθιστες έως και εξωπραγματικές. Οι… φουσκωτοί για το κοινό, ή αλλιώς οι αθλητές bodybuilding, έχουν συνδυαστεί από τον απλό κόσμο ως υπεράνθρωποι. Που σπάνε χέρια, σηκώνουν πέτρες, έχουν αστείρευτη ενέργεια και μπορούν να σε συνθλίψουν με το μικρό τους δαχτυλάκι.

Δεν είναι έτσι, όμως, τα πράγματα. Μιλάμε για κανονικούς αθλητές, που μοχθούν καθημερινά βάσει προγράμματος και έχουν στόχους και όνειρα.

Το bodybuilding είναι τρόπος ζωής. Και αυτό είχαμε την ευκαιρία να μας το εξηγήσει ένας αθλητής που πρόσφατα κατέβηκε σε δύο αγώνες διαφορετικών ομοσπονδιών. Στη WΑΒΒΑ, όπου πήρε την κατηγορία του στη χαμηλή αντρών και ήρθε δεύτερος στο γενικό και τη δεύτερη ομοσπονδία που έλαβε μέρος στο 22ο κύπελλο Eλλάδος της IFBB, που διεξήχθη στο παλιό κλειστό του μπάσκετ του Γαλατσίου, όπου βγήκε πρώτος στην Ελλάδα στα -90 που ήταν και η κορυφαία του εμφάνιση.

Ο λόγος για τον Γιώργο Χαρδαβέλα, ο οποίος κλήθηκε από το Freddo να αποκαλύψει τον… μύθο του bodybuilding και να μας μιλήσει πίσω από αυτόν.

«Ενας αθλητής αρχικά βάζει μία ημερομηνία που θα συμμετάσχει στον αγώνα. Διαδραματίζεται, λοιπόν, μία προετοιμασία 6-7 μηνών, όπου σε αυτό το διάστημα έχει πολλή προπόνηση και φαγητό που δεν είναι και ό,τι κι ό,τι. Και αυτό γιατί μιλάμε για ειδική διατροφή, ζυγισμένα φαγητά, σε συγκεκριμένες ώρες, 5 ή και 6 γεύματα, αν χρειαστεί, εξαντλητικά προγράμματα σε σχέση που έχει με την προπόνηση.

Σε όλα αυτά αξίζει να προσθέσουμε ότι προσβάλλουν αρκετά και την ψυχολογία του αθλητή, αφού όταν ο αθλητής σωματικής διάπλασης βάζει έναν στόχο, κλείνεται στον εαυτό του και απέχει από τα περισσότερα κοινά, χαρές και διασκεδάσεις που γενικά κάνουν οι καθημερινοί άνθρωποι», ήταν η τοποθέτησή του σχετικά με την προετοιμασία ενός αθλητή στον συγκεκριμένο χώρο την περίοδο που έχει θέλει να συμμετάσχει σε κάποια διοργάνωση.

Αλήθεια, όμως, πώς τρέφεται ένας bodybuilder και ποια είναι τα συστατικά αυτά που θα τον φέρουν στο ανώτατο επίπεδο; Πόσο διαφορετικά σιτίζεται από έναν ποδοσφαιριστή ή έναν μπασκετμπολίστα, ας πούμε; «Η διατροφή είναι εντελώς διαφορετική από των υπολοίπων αθλητών και έχει και τεράστιο κόστος», ήταν το αρχικό του σχόλιο όταν άκουσε για φαγητό και συνέχισε: «Αναλόγως τα κιλά που θέλει να διαγωνιστεί, π.χ. 85-90 κιλά, κοιτάει να αποβάλει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό λίπους και υγρών (τη λεγόμενη κατακράτηση), ούτως ώστε να κρατήσει την καθαρή μυϊκή μάζα, η οποία χτίζεται με πολλαπλές πηγές πρωτεΐνης. Και υδατάνθρακα, σε μικρότερο όμως ποσοστό. Αυτές οι πρωτεΐνες, λοιπόν, έχουν να κάνουν με το μοσχάρι, το κοτόπουλο, τη γαλοπούλα και το ψάρι, ανά τακτά χρονιά διαστήματα (περίπου σε κάθε τρεις ώρες) κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Βγαίνουν συνήθως πέντε με έξι γεύματα.

Κρατάει, λοιπόν, τα κιλά που θέλει να διαγωνιστεί, αποβάλλοντας το λίπος και τα νερά, προκειμένου να βγει πιο... καθαρός. Νικητής είναι αυτός που έχει τις καλύτερες αναλογίες και την καλύτερη μυϊκή ευκρίνεια. Ταυτόχρονα στον διαγωνισμό υπάρχει και μία στιγμή του κάθε αθλητή που κάνει και το ατομικό του ποζάρισμα. Είναι μεγάλο σχολείο το να ποζάρεις. Είναι όπως θα λέγαμε διαφορετικά “καλλιστεία μυών”. Το ατομικό ποζάρισμα και ο τρόπος που δείχνεις τους μυς σου στην κριτική επιτροπή παίζει μεγαλύτερο ρόλο εκείνη τη στιγμή, ειδικά στο να κερδίσεις το κάτι παραπάνω από τον αντίπαλό σου».

Η απορία μας ήταν αν πριν από κάθε ματς ισχύει αυτό που συμβαίνει και στα μαχητικά αθλήματα. Το κόψιμο των υγρών, που στα μαχητικά συμβαίνει για το χάσιμο κιλών. Και εδώ, όμως, υπάρχει λογική. «Είναι πολύ βάναυσο αυτό. Αφυδατώνεσαι περίπου για μιάμιση ολόκληρη μέρα. Δεν ασχολείσαι καθόλου με το νερό», μας είπε ο Γιώργος, αν και εδώ συμβαίνει καθαρά για τη γράμμωση του σώματος.

Και ερχόμαστε στο φλέγον ερώτημα. Αυτό που όλοι αναρωτιούνται και δεν μπορούν να εκφράσουν. Πόσο υπεράνθρωποι είναι αυτοί; Ποια είναι τα όριά τους και λυγίζουν και σίδερα; Ο Γιώργος ήταν κατατοπιστικός και τόνισε: «Το bodybuilding αν το μεταφράσουμε στα ελληνικά σημαίνει χτίζω σώμα. Αρα πάνω από όλα δεν έχουμε καμία απολύτως σχέση με τους ανθρώπους που κάνουν μαχητικά αθλήματα, ή power lifting, που σηκώνουν και αρκετά κιλά. Το bodybuilding είναι ένα άθλημα που θέλει μυαλό και στρατηγική. Ουσιαστικά πρέπει να γνωριστείς με το σώμα σου. Πρέπει να δουλέψεις και να σφυρηλατήσεις κάθε μυϊκή μάζα με τέτοιο τρόπο, που ουσιαστικά δεν χρειάζεται τόσα πολλά κιλά. Οσο καλύτερη συγκέντρωση έχεις και όσο πιο σωστά κάνεις μια άσκηση και στέλνεις το αίμα στη μυϊκή ομάδα την οποία γυμνάζεις, τόσο καλύτερο αποτέλεσμα βλέπεις ώστε να διαπλάθεται ένας μυς.

Αρα είναι μύθος η ιστορία ότι ένας bodybuilder σηκώνει τα αμέτρητα κιλά. Είναι όπως και να ’χει δυνατοί αθλητές, η αποστολή τους όμως είναι να χτίσουν όσο καλύτερα γίνεται το σώμα τους. Το κάνουν με τέτοιο τρόπο ώστε να αποβάλουν ό,τι λιπώδη ιστό υπάρχει και να κρατήσουν την καλύτερη ποιότητα της μυϊκής μάζας».

Κοστίζει, όμως; Και σκεφτείτε πως τα έσοδα και οι χορηγίες για έναν αθλητή δεν είναι πολλά. Αρα ναι, κοστίζουν και πολύ ακριβά μάλιστα. «Είναι μία ωραία τρέλα, η οποία για πολλούς είναι άσχημη, αλλά για μας είναι αγάπη», μας είπε ο Γιώργος και συνέχισε: «Χρειάζονται φοβερές δαπάνες για να βγουν οι προετοιμασίες, η διατροφή, αλλά και τα συμπληρώματά μας, τα οποία από μόνα τους μας δίνουν και βοήθεια. Το “Α” και το “Ω” είναι το πώς θα προπονηθείς, τι θα φας και πώς θα το φας, πόση ποσότητα χρειάζεται όταν θα φας και το μεγαλύτερο θέμα από όλα τα παραπάνω είναι η ξεκούραση.

Οταν κοιμάται ένας αθλητής, γίνεται και η καλύτερη δουλειά στο σώμα. Οταν αναρρώνεις, αυτό αναπλάθεται.

Υπάρχουν επιχειρηματίες που αντιπροσωπεύουν κάποιες εταιρείες συμπληρωμάτων διατροφής, λίγοι βέβαια και μη φανταστείς μεγάλο όγκο, και δίνουν κάποια βοήθεια στους αθλητές. Καλό θα ήταν όλοι, όμως, να είχαν αυτό το σπρώξιμο», ενώ πρόσθεσε για τις ομοσπονδίες ότι «αυτό που πλήττει σαν άθλημα, είναι ότι δεν είναι αναγνωρισμένο από τον κόσμο όπως τα άλλα ολυμπιακά αθλήματα», τόνισε ο φετινός πρωταθλητής στα -90 κιλά της IFBB.

Βέβαια κάθε στόχος έχει και θυσίες. Οπως και το bodybuilding. «Είναι ένα μοναχικό άθλημα. Στην ουσία είσαι μόνος σου. Πάντα υπάρχει ο προπονητής. Είναι ένας σύλλογος και έχει βάσεις. Αν θέλεις να απομονώσουμε τον όρο, είναι όντως μοναχική διαδρομή. Ο μεγαλύτερος αντίπαλος είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Δύσκολα τον ακολουθούν, λοιπόν, αυτό τον άνθρωπο φίλοι και παρέες, ακόμα και άνθρωποι από το αντίθετο φύλο. Γιατί είναι δύσκολος ο τρόπος ζωής. Για να ακολουθήσεις έναν τέτοιον άνθρωπο πρέπει πραγματικά να τον αγαπάς», μας είπε με πάσα ειλικρίνεια σε μία άκρως εποικοδομητική συζήτηση.

 

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 24/12/2016)